Tuesday, July 21, 2015

മരിച്ചവരോട് എനിക്ക് സംസാരിക്കാനറിയാം



മരിച്ചവരോട് എനിക്ക് സംസാരിക്കാനറിയാം
വിഷാദഭാഷാഗോത്രത്തില്‍ പെട്ട അവരോട്
തീര്‍ത്തും ഒറ്റപ്പെട്ടുപോകുന്ന സമയങ്ങളില്‍ മാത്രമേ
എനിക്ക് സംസാരിക്കാനായിട്ടുളളൂ

എങ്ങനെ തുടങ്ങണമെന്നു ആലോചിക്കുമ്പോഴേക്കും
നീണ്ടു മെലിഞ്ഞ കൈവിരലുകള്‍ ശരീരത്തിലൂടെ വാക്കുകള്‍ പരതും
ഹൃദയത്തിന്റെ അകവും പുറവും തൊട്ടുഴിയും
ഓരോ കോശവും ഭൂതകാലം ഘനീഭവിച്ച ശബ്ദത്തെ തിരിച്ചറിയും.
അദൃശ്യമായ മനസിന്റെ ആശ്ലേഷാനുഭവം
അണഞ്ഞുപോയ മെഴുതിരി ഉണര്‍ന്നു കത്തും

ചിന്തകള്‍ വാക്കുകളിലേക്ക് വിരിയുംമുമ്പേ
അവരതു പിടിച്ചെടുത്ത് മഞ്ഞപ്രകാശമാക്കും.
ഇഞ്ചക്ഷന്‍ സൂചിയുടെ സ്പര്‍ശനം പോലെയല്ലെങ്കിലും
ശബ്ദരഹിത സംസാരത്തിന് നോവിന്റെ മധുരമുനയുണ്ടാകും.

വര്‍ത്തമാന കാലത്തെക്കുറിച്ച് അവരൊന്നും ഉര്യാടില്ല
ഭൂതകാലത്തെ ജെ സി ബി കൊണ്ട് ഇളക്കിമറിച്ചിടും
അതിന്റെ അടരുകളില്‍ വിത്തുകള്‍ പാകിക്കും
നാം  വിത്തിനകത്താവുകയും വേഗം വളര്‍ന്നിടതൂര്‍ന്ന്
മരമായി ആകാശത്തോളം ചില്ലകള്‍ വിടര്‍ത്തുകയും ചെയ്യും
ഭാവികാലത്തിന് ചിറകുകള്‍ നല്‍കി ഭൂതകാലത്തിലേക്ക് വിടും
അത് പറന്നു വന്ന് ഈ മരക്കൊമ്പില്‍ തന്നെ കൂടുകെട്ടും.
അതെ, അവരുടെ ഭാഷ ഭ്രമാത്മകസൗന്ദര്യമുളള കവിതകളാണ്.

അവരുടെ അസാന്നിദ്ധ്യത്തിന് അടിവരയിടുന്ന മൊഴിമുദ്രകള്‍
പെരുകി നിറഞ്ഞുകവിഞ്ഞ് ആര്‍ദ്രമാകും പിന്നെ പ്രവാഹമാകും.
ഏറെ നേരം സംസാരിക്കുമ്പോള്‍ കണ്‍തടത്തില്‍ നിഴല്‍വീഴും.
വാക്കുകളുടെ നനവ് അവിടെയുണ്ടാകും.

മുത്തച്ഛനെപ്പോലെ തന്നെയാണെല്ലാവരും
ഓര്‍മയുടെ താളിയോലകളില്‍ നീല ദ്രാവകം ഒഴിക്കും
അതില്‍ താരാട്ടും തൊട്ടിലും മണിയറയുടെയുമെല്ലാം ചേര്‍ന്ന കൊളാഷ്
തെളിഞ്ഞു ചേരുവകള്‍ മാറും, അതിന്റെ വ്യാഖ്യാനമാണ് ഭാഷ
നാം ആഗ്രഹിക്കുന്നതെല്ലാം അതിലുണ്ടാകും.

എല്ലാം ഇന്നലെയാക്കുന്ന വ്യാകരണവും
വാത്സല്യത്തിന്റെ പ്രലോഭനവും അവരുടെ ഭാഷയ്ക്കുണ്ട്
ആ ഭാഷയില്‍ അഗാധസ്നേഹത്തിലേക്കുളള ക്ഷണക്കുറിയുമുണ്ട്
ആദ്യം കണ്ടതിനേക്കാള്‍ അവസാനത്തേതിനാണ് ഊന്നല്‍
അവരുടെ ഭാഷ പൂര്‍ണമായി വശമായാല്‍
നാളെ നിന്നോടും എനിക്ക് സംസാരിക്കാമല്ലോ.



Friday, July 17, 2015

മൗനത്തെക്കുറിച്ച് വീണ്ടും


നന്നേ ചെറുപ്പത്തിലേ
എനിക്ക് കിട്ടിയ സമ്മാനമാണ്
ആരാണ് ഇളം കൈയില്‍ വെച്ചുതന്നതെന്നറിയില്ല
നാളിതുവരെ കൈവിടാതെ  സൂക്ഷിച്ചു.

ഒരിക്കല്‍ നീ ആ പൊതി അഴിച്ചുനോക്കിയതാണ്
കണ്ടത് മറ്റൊന്നുമല്ല-
മഴ കഴിഞ്ഞു പെയ്യുന്ന തോരാത്ത മൗനം
വെളിച്ചം മുട്ടിനിലവിളിച്ചിട്ടും തുറക്കാത്ത ഒററമുറി
ശബ്ദങ്ങള്‍ ചിറകൊതുക്കുന്ന സന്ധ്യയുടെ രഹസ്യം
മച്ചില്‍ ഇരുള്‍ വലനെയ്യുമ്പോള്‍ കാത് കണ്ടെടുത്ത സത്യം

മിണ്ടാച്ചെക്കനൊപ്പം മൗനവും വളരുന്നതറിഞ്ഞിട്ടും നീ ചോദിച്ചു
"ഒന്നുരിയാടിക്കൂടേ? എപ്പോഴും ഞാന്‍ തന്നെ പറയുന്നു ,വിളിക്കുന്നു
നീ ഒന്നും പറയുന്നില്ലല്ലോ , അറിയുന്നതായി നടിക്കുന്ന പോലുമില്ലല്ലോ"

പെണ്ണേ,
എനിക്കറിയാം
മൗനവും പ്രണയമാണെന്ന്
പ്രണയവും മൗനമാണെന്ന്

ഒരിക്കല്‍ കാക്ക കരയുന്ന പ്രഭാതത്തില്‍
എന്റെ കൈകളില്‍ നിന്നും അത് ഊര്‍ന്നുപോകാം
അല്ലെങ്കില്‍ മൗനത്തിന് എന്നെ നഷ്ടപ്പെടാം
അന്ന്
നിന്റെ ചുണ്ടുകളിലെ വിതുമ്പലുകളില്‍
എന്റെ മൗനം ചുണ്ടുകള്‍ അമര്‍ത്തും.
നീ നാളിതുവരെ ആഗ്രഹിച്ചതെല്ലാം അതിലുണ്ടാകാം
ഒരു തുളളി ജീവിതത്തെ നിശബ്ദതകൊണ്ട് തന്നെ സംസ്കരിക്കും



Monday, June 1, 2015

മരതകമൗനം


കാലം അസ്തമിച്ചപ്പോള്‍ വിടര്‍ന്ന പൂവിന്റെ ജന്മമുഹൂര്‍ത്തമായിരുന്നു എന്റേതും.
ശോകത്തിന്റെ പച്ചിലയില്‍ കിടത്തിയാണെന്നെ അമ്മ കുളിപ്പിച്ചത്
കണ്ണീരു കൈക്കുമ്പിളില്‍ കോരി തിരിച്ചും മറിച്ചുമെന്നെ
നനച്ചെടുത്തപ്പോള്‍ ഒപ്പം കരഞ്ഞുപോയി.

വാഗ്ദാനങ്ങളുമായി സന്ധ്യാദീപം
എന്നും മോഹിപ്പിക്കാനുണ്ടായിരുന്നു
കല്ലുപെന്‍സില്‍ ,മഷിത്തണ്ട്, വക്ക് പൊട്ടിയ സ്ലേറ്റ്
ഇതിനപ്പുറം ആരോടാണ് ഞാന്‍ സംസാരിച്ചിട്ടുളളത്?

പാതി വേവുംമുമ്പേ ഊറ്റിപ്പകര്‍ന്ന വറ്റുകള്‍ക്ക്
പിറന്നാളിന്റെ നിറമായിരുന്നു.
കുപ്പി വിളക്കിന്റെ മഞ്ഞളിച്ച മുഖം
നിഴലുകളായി പിരിഞ്ഞഴിഞ്ഞുവീഴുന്നത് പോലെ ബാല്യം.

ആഗ്രഹങ്ങളുടെ ദാഹജലം ചുണ്ടില്‍ വഴുതിത്തൂവി.
ജന്മാനുഗ്രഹമാകാം.
അരളിയിലകളുടെ അടിയില്‍ ആരും കാണാതെ സൂക്ഷിച്ച
മരതകമൗനം ഒരിക്കല്‍ ഹൃദയത്തില്‍ ചിറകടിക്കുമെന്ന്
നീ ആശ്വസിപ്പിച്ചുകൊണ്ടേേേേയിരിക്കുന്നു.

Tuesday, May 26, 2015

മറന്നിട്ടില്ല


കണ്ണെത്താദൂരത്തിരുന്നു തലോടിയ വിരലുകളെ
കാതില്‍ പറയാന്‍ കൊതിച്ച രഹസ്യങ്ങളെ
ആള്‍ക്കൂട്ടത്തിലൊറ്റപ്പെട്ട പോയ കണ്‍തിളക്കത്തെ
കൊടുങ്കാറ്റിലുലഞ്ഞിടറിയ കടുംപ്രണയനിമിഷങ്ങളെ

കടല്‍ പുഴയോട് ചോദിച്ചറിഞ്ഞ വിശേഷങ്ങളില്‍
വെളുത്ത പരലുകളായി നമ്മുടെ ആഗ്രഹങ്ങള്‍
അലിയാന്‍ കിടപ്പുണ്ടാകാം.
ശംഖുകളുടെ രഹസ്യഅറകളില്‍ അവ കൈകോര്‍ത്ത്
ലയിച്ചു കിടക്കട്ടെ.

നാമൊരിക്കലും പരസ്പരം കണ്ടമുട്ടാത്തവരാണെന്ന്
എല്ലായ്പോഴും പറഞ്ഞ് നീ എന്റെ നെററിയിലുമ്മ വെച്ച്
ഇനി കാണില്ലെന്നു യാത്ര പറഞ്ഞതെത്രതവണ?
എന്നിട്ടും നിന്റെ പരിഭവങ്ങളുടെ മടിത്തട്ടില്‍ തണലു വീശുന്നല്ലോ.

ആരാണാദ്യം മറക്കുക എന്ന് ചോദിച്ചുചോദിച്ചു നീ
കലഹിക്കുന്നതെന്തിന്?
ആരാണാദ്യം മായ്കുക എന്നു ചോദിച്ചു കരയുന്നതെന്തിന്?
മരണവാര്‍ഷികത്തിലും നിന്റെ പുഷ്പങ്ങള്‍ക്കായി ഞാന്‍
കാത്തിരിക്കില്ലേ?